Versterking van de onderzoeksintegriteit: de rol en verantwoordelijkheden van publiceren

Een essentieel doel van wetenschappelijk publiceren is: “het bewijsmateriaal waarop een wetenschappelijke waarheidsclaim is gebaseerd, toegankelijk maken voor onderzoek door middel van peer review en post-publicatieanalyse, zodat de methode en logica kunnen worden gevalideerd of ontkracht, conclusies nauwkeurig kunnen worden onderzocht en eventuele observaties kunnen worden onderzocht. of experimenten herhaald.” Dit proces ligt aan de basis van de 'zelfcorrectie van de wetenschap', die op zijn beurt een fundament vormt van de integriteit die ten grondslag ligt aan de publieke waarde van de wetenschap en uiteindelijk aan het vertrouwen in de wetenschap en de wetenschappelijke methode.

De onderzoeksintegriteit wordt verzwakt door praktijken die variëren van slordige onderzoeksmethodologie via slechte gegevensverwerking en -analyse en onethische praktijken tot plagiaat en opzettelijke fraude. De uiteindelijke verantwoordelijkheid voor dergelijke inbreuken ligt bij de betrokken onderzoekers. Het publiceren en de daarbij betrokken processen kunnen echter een essentiële rol spelen bij het opsporen van het mogelijke optreden ervan en dus als een belangrijk afschrikmiddel fungeren. Helaas is er steeds meer en overtuigend bewijs dat de uitgeverij deze rol niet zo goed vervult als zij zou kunnen. Hoewel aanzienlijke veranderingen in de cultuur en de verwachtingen van zowel uitgevers als onderzoekers noodzakelijk zijn, zijn bescheiden hervormingen haalbaar en gerechtvaardigd.

Dit artikel, bedoeld om de discussie aan te zwengelen, suggereert dat het nuttig zou zijn om ons te concentreren op twee bescheiden hervormingen en tegelijkertijd een meer significante hervorming van de wetenschappelijke publicaties na te streven.

Het maakt deel uit van een reeks publicaties van de International Science Council als onderdeel van de Toekomst van wetenschappelijk publiceren project, waarin de rol van publiceren in de wetenschappelijke onderneming wordt onderzocht, en de vraag wordt gesteld hoe het wetenschappelijke publicatiesysteem de voordelen voor de mondiale wetenschap en voor een breder publiek voor wetenschappelijk onderzoek kan maximaliseren. Eerdere publicaties zijn onder meer het Occasional paper 'Bedrijfsmodellen en marktstructuur binnen de wetenschappelijke communicatiesector en het rapport 'Het record van de wetenschap openen: wetenschappelijke publicaties laten werken voor de wetenschap in het digitale tijdperk’.

Michael N. Barber is emeritus hoogleraar, AO, FAA, FTSE, en lid van de stuurgroep voor het project van de International Science Council de toekomst van wetenschappelijk publiceren.