VN-hoofdkwartier, New York
Maandag 10 juli 2023
Gemodereerd door Hare Excellentie Mevrouw Mathu Joyini, Co-voorzitter van de 2023 Soa-forum en ambassadeur en permanent vertegenwoordiger van Zuid-Afrika bij de Verenigde Naties, werd tijdens deze sessie, gehouden op de eerste dag van het High-Level Political Forum, enkele kernboodschappen uit het Global Sustainable Development Report 2023 en het STI Forum dat eerder in de Verenigde Naties werd gehouden besproken. jaar. Het wetenschappelijke bewijs suggereert dat de SDGs niet op het goede spoor liggen en nog steeds haalbaar zijn, maar alleen door middel van snelle en drastische actie.
Peter Gluckman en Alison Meston spraken namens ISC-bestuurslid Pamela Matson tijdens de sessie.
Peter Gluckman
Voorzitter van de Internationale Wetenschapsraad
(Geschreven toespraak kan afwijken van de geleverde toespraak)
We zeggen veel aardige dingen over de rol van de wetenschap en de Duurzame Ontwikkelingsdoelstellingen, en we proberen positief te zijn, maar de realiteit is dat als we naar de GSDR-rapport Vanaf dit jaar is de vooruitgang absoluut somber. En we horen de secretaris-generaal praten over het redden van de SDGs – we moeten nu nadenken over hoe we de inspanningen in de tweede helft van het SDG-venster nieuw leven kunnen inblazen.
Ik vertegenwoordig de International Science Council, de grootste internationale organisatie van wetenschappers ter wereld, inclusief nationale academies en wetenschappelijke disciplines – zowel de natuurwetenschappen als de sociale wetenschappen. En het punt dat we willen maken is het belang van pluralistische input. Dat betekent dat natuurwetenschappers en sociale wetenschappers allebei aan tafel moeten zitten.
We hebben tegenwoordig veel positieve dingen gehoord over de digitale transformatie. We hebben het nog niet gehad over de sociale kosten van de digitale transformatie. We hebben nog niet gesproken over de kosten voor de overheid, voor de democratisering van de digitalisering van desinformatie, enzovoort. We moeten eerlijker zijn, dat we met snelle veranderingen op een niveau dat we nog nooit eerder hebben gezien een meer geïntegreerde aanpak nodig hebben, waarbij we kijken naar de opkomende problemen, zoals de bedreiging voor de maatschappelijke organisatie door de nieuwste generatie AI en wat volgt en door de stijgende cijfers van zorgen over de geestelijke gezondheidszorg onder jongeren over de hele wereld, als we echt vooruitgang willen boeken.
De belangrijkste uitdaging ligt in het feit dat er, ondanks aanzienlijke wetenschappelijke steun en beweerde afstemming op de SDGs, vrij weinig vooruitgang is geboekt. En de reden is een woord dat zowel van toepassing is op de beleidsruimte als op de wetenschappelijke ruimte. En dat woord is silo's. Er is veel werk in silo's ondergebracht, waarbij een lineaire denkwijze is aangenomen die ervan uitgaat dat wetenschap eenvoudigweg technologie voortbrengt, die op zijn beurt oplossingen biedt. Dit perspectief slaagt er niet in de integrale rol te erkennen die wetenschap speelt bij het aanpakken van maatschappelijke uitdagingen, zij het op het gebied van de natuur- of sociale wetenschappen, of in een combinatie van beide.
En de wetenschap is relatief gemarginaliseerd binnen het multilaterale systeem. Het maakt slechts deel uit van een van de grote groepen, het staat niet centraal in de processen, actieve wetenschap is consequent nogal sporadisch betrokken bij een scène en een tactisch en technisch, in plaats van een strategisch doel. We hebben systeemdenken nodig, we moeten systeemdenken en wetenschap gebruiken, wat een wetenschap is om vooruitgang te boeken.
De rol van wetenschappers wordt grotendeels niet anders behandeld dan die van andere groepen, waar deze in feite centraal staat in de SDGs en een van de echte problemen van de SDGs is natuurlijk dat de wetenschap al lang nadat de SDGs waren ontworpen ter tafel werd gebracht. Laten we dat niet zo laten, nu we de tweede helft van de Agenda 2030 ingaan. We hebben een veel systematischer en gecoördineerde aanpak nodig van de actieve wetenschappelijke gemeenschap.
En ik zou in dit geval vooral de nadruk willen leggen op het volgende: president Kőrösi van de 77e Algemene Vergadering van de VN, u hebt zoveel gedaan om de introductie van wetenschap in de discussies hier te versnellen. En de moderator, ambassadeur Mathu Joyini, uit Zuid-Afrika en de vertegenwoordigers van Afrika, samen met die uit België en India, hebben gekeken hoe de wetenschap veel beter kan samenwerken met de lidstaten via de vrienden groep, die zowel UNESCO als ISC zullen ondersteunen.
Fundamenteel gaapt er een grote kloof tussen risicobeoordeling en het handelen op basis van risico's. Wetenschappers en technologen zijn erg goed in het analyseren van risico's. Klimaatverandering kennen we al sinds 1985 – de toestand van de wereld. COVID, er zijn veel waarschuwingen dat er een grote virale pandemie zou zijn lang voordat de pandemie uitbrak. En toch is er een kloof. En die kloof is een fundamentele kwestie die we moeten begrijpen: hoe communiceren we daadwerkelijk beter met beleidsmakers en gemeenschappen en zorgen we ervoor dat ze begrijpen dat het langetermijndenken nu begint en dat beslissingen nu impact kunnen hebben en meerdere generaties kunnen bestrijken.
En de kwestie die de moderator nu ter tafel bracht, die van vertrouwen in de wetenschap – het gaat niet om de productie van betrouwbare wetenschap, maar om de vraag waarom wetenschap niet als betrouwbaar wordt beschouwd. En dat heeft problemen binnen de wetenschappelijke gemeenschap die we aanpakken, en er zijn fundamentele problemen in de informatieomgeving, die we ook moeten aanpakken, en we werken nu rechtstreeks samen met VN-agentschappen aan een gezamenlijk programma om na te denken over hoe we deze problemen aanpakken.
Maar de kern van het probleem is dat de wetenschap een verschil kan maken als zij zich met beleidsmakers bezighoudt. Maar de meeste lidstaten hebben geen eigen wetenschappelijke adviesmechanismen, ook al is dat al een aantal jaren een aanbeveling van terugkerende soa-forums. Het is van cruciaal belang dat alle lidstaten, ongeacht hun ontwikkelingsniveau, een eigen ecosysteem nodig hebben voor kennisgeneratoren, wetenschappers, academici, enzovoort. We hebben kennissynthesizers nodig die academies kunnen zijn die kennis samen integreren, en makelaars, mensen die kunnen vertalen tussen de wetenschap en de beleidsgemeenschap. Dit is een cruciaal vraagstuk, dat essentieel is als we de komende jaren vooruitgang willen boeken.
Zoals ik in mijn opmerkingen begon, kunnen de SDG’s niet in zeventien silo’s worden aangepakt. Uit het laatste GSDR-rapport en het huidige GSDR-rapport blijkt heel duidelijk dat de nexuskwesties werkelijk de kern van de actie zijn: de 17 SDG's komen niet overeen met hoe de overheid feitelijk in de praktijk opereert. En daarom moeten we de moeite nemen om na te denken over hoe we verder kunnen gaan, waarbij we de problemen aanpakken, de verbanden, gezondheid en welzijn, klimaat en energie, enzovoort.
En dus zal de ISC volgende week maandag, volgende week, dit bekendmaken op de Politiek forum op hoog niveau een nevenevenement, een manier om de wetenschap te ontketenen en dat is door transdisciplinair onderzoek met daden tot stand te brengen, nieuwe manieren om onderzoek te doen, zodat we op deze kwesties veel meer vooruitgang kunnen boeken. Bedankt.
Goldman hoogleraar milieustudies en senior Fellow bij het Woods Institute for the Environment, Stanford University, Verenigde Staten, en lid van de ISC Governing Board
(Alison Meston hield de toespraak namens Pamela Matson. Geschreven toespraak kan verschillen van geleverde toespraak)
Bedankt voor de mogelijkheid om vandaag deel te nemen aan deze discussie. Ik spreek namens Pamela Matson, een academisch onderzoeker op het gebied van interdisciplinaire duurzaamheidswetenschap. Dr. Matson kon vandaag niet aanwezig zijn vanwege een geannuleerde vlucht. Zij schrijft:
In mijn academische wereld voeren velen van ons op gebruik geïnspireerd, fundamenteel onderzoek uit waarvan we hopen dat het nuttig en bruikbaar zal zijn voor de gemeenschappen die werken aan het behalen van de SDGs... maar soms weten we niet wat besluitvormers precies nodig hebben , noch hoe we onze kennis kunnen verbinden met degenen die er gebruik van kunnen maken. Het effectiever koppelen van kennis en actie biedt enorme kansen voor onze vooruitgang in de richting van de Agenda 2030-doelstellingen.
Ik heb de kans gehad om te bestuderen wat werkt en wat niet, terwijl we kennis en actie proberen te koppelen voor duurzaamheid... en ik wil graag een aantal van die resultaten delen.
Een van de dingen die we hebben geleerd is dat de wetenschap pas nuttig en gebruikt kan worden als ze vertrouwd kan worden; ze moet door gebruikers gezien worden als legitiem, geloofwaardig, saillant en relevant voor hun behoeften. En we hebben geleerd dat vertrouwen het gemakkelijkst tot stand komt als onderzoek wordt uitgevoerd in samenwerking met belanghebbenden en besluitvormers. Bij de relatief nieuwe aanpak die bekend staat als 'transdisciplinair onderzoek' draait alles om samenwerking tussen onderzoeks- en ontwikkelingsteams en groepen belanghebbenden en besluitvormers, die samenwerken om problemen te begrijpen, onderzoek te ontwerpen en uit te voeren, en nieuwe kennis te integreren met andere soorten kennis en manieren om te weten. , (inclusief inheemse en ervaringskennis), en oplossingen ontwerpen en implementeren.
Dr. Matson vraagt zich af: Maar hoe kunnen we die samenwerking aanmoedigen en faciliteren? En vooral: hoe moedigen we die samenwerking aan op plaatsen over de hele wereld die dit het meest nodig hebben – plaatsen die de minste toegang hebben tot wetenschaps- en technologiegemeenschappen? Onderzoek heeft aangetoond dat ‘grensoverstijgende’ organisaties en individuen die door iedereen worden vertrouwd en die doelbewust die samenwerking faciliteren, zeer nuttig kunnen zijn.
We hebben vandaag gehoord over twee mogelijke grensoverschrijdende benaderingen. Dr. Lopez Portillo sprak over het zeer opwindende netwerk van 'ideeënbanken' – die zowel besluitvormers verwelkomen om hun uitdagingen aan te dragen bij het bereiken van duurzaamheidsdoelen als vernieuwers om oplossingen daarvoor te helpen vinden. Ze stellen feitelijk een matchmaker-systeem voor om de behoeften van besluitvormers te helpen verbinden met onderzoek en innovatie.
mijnheer Peter Ik noemde enkele ideeën van de International Science Council en de Commission on Science Missions for Sustainability, waarvan ik lid ben. De commissie en haar technische adviesgroep stellen een ander soort matchmakingstructuur voor: een netwerk van duurzaamheidshubs dat betrokkenheid, samenwerking en coproductie tussen belanghebbenden en relevante interdisciplinaire onderzoeksgemeenschappen faciliteert. Dit netwerk kan complexe duurzaamheidsuitdagingen aanpakken op plekken wereldwijd waar dat het hardst nodig is.
De International Science Council zal het rapport van de commissie publiceren en volgende week op 17 juli om 8 uur in conferentiezaal 11 praten over de implementatie ervan.
Dr. Matson vervolgt – ik denk dat deze “grensoverschrijdende” benaderingen nuttig zijn – en beide hebben het potentieel om op te schalen. Deze zullen van cruciaal belang zijn als we snel vooruitgang willen boeken in de richting van de doelstellingen.
Iets anders dat we hebben geleerd is dat we uitdagingen op het gebied van duurzaamheid moeten behandelen als systeemproblemen... en er zijn aanwijzingen dat we het niet altijd zo goed hebben gedaan.
Het is een feit dat we in een complexe wereld leven, en interventies die bedoeld zijn om het ene soort probleem op te lossen, interacteren met een ander soort probleem en kunnen onbedoelde gevolgen hebben. Zoals Sir Peter We moeten onze duurzaamheidsdoelen op een geïntegreerde manier benaderen. We moeten aandacht besteden aan de interacties tussen de SDG's... en dat is een belangrijk kenmerk van het duurzaamheidshubmodel van de Commissie.
Ten slotte moeten we ons realiseren dat we, om complexe systeemproblemen op te lossen, vaak gebruik moeten maken van veel verschillende soorten middelen of middelen. Ja, technische innovatie is noodzakelijk, maar dat geldt ook voor het opbouwen van menselijk kapitaal, systemen voor goed bestuur, slim beleid en vertrouwen; dat geldt ook voor het behoud van natuurlijke hulpbronnen en het milieu; en het creëren of gebruiken van de juiste soorten kenniskapitaal om iedereen te helpen.
Als we terugdenken aan de grensoverschrijdende benaderingen waar we het eerder over hadden, moeten we ervoor zorgen dat ze ook systeembenaderingen inbedden. Bedankt voor je tijd.
Een ISC-delegatie bestaande uit Peter Gluckman, voorzitter, Salvatore Aricò, CEO, Irina Bokova, beschermheer en medevoorzitter van de Global Commission for Science Missions for Sustainability, Anne-Sophie Stevance, senior wetenschappelijk medewerker en hoofd van de VN-eenheid van de ISC, en Bud Rock, senior adviseur van de ISC, ontmoetten Antonio Guterres, secretaris-generaal van de Verenigde Naties, op dinsdag 18 juli tijdens het High-Level Political Forum.
De delegatie besprak de Group of Friends on Science for Action bij de VN, het wetenschappelijke adviesmechanisme van de secretaris-generaal en onderwerpen als de reactie van de ISC op de COVID-pandemie en de behoefte aan robuuste wetenschappelijke adviesmechanismen op het niveau van de lidstaten.
Het wetenschapsmodel omdraaien: een routekaart naar wetenschappelijke missies voor duurzaamheid
International Science Council, 2023. Het wetenschapsmodel omdraaien: een routekaart naar wetenschappelijke missies voor duurzaamheid, Parijs, Frankrijk, International Science Council. DOI: 10.24948/2023.08.
Afbeelding door de VN-fotobibliotheek
Lees meer over Moderne wetenschap: geostrategische, technologische en maatschappelijke drijfveren van verandering Lees meer over wat de Dag van de Wetenschap 2026 heeft onthuld over het volgende hoofdstuk in het wetenschapsbeleid. Lees meer over dertien wetenschaps- en beleidsprojecten die een duurzame toekomst in Azië en Australië vormgeven. 