Roberto Abadie, assistent-professor, afdeling Kinesiologie, Universiteit van Wisconsin-Madison; medisch antropoloog
Celia B. FisherMarie Ward Doty-leerstoelhouder in de ethiek; directeur van het Centrum voor ethiekonderwijs; hoogleraar psychologie aan de Fordham University.
Wereldwijd richten autoritaire en populistische regeringen zich steeds vaker op wetenschappelijke instellingen, door onderzoek naar gemarginaliseerde bevolkingsgroepen te korten op financiering en door bevindingen te censureren die de heersende politieke opvattingen ter discussie stellen. In Hongarije probeert de regering van Orbán het hoger onderwijs en onderzoeksinstellingen te hervormen. hebben bezorgdheid geuit over academische vrijheid en autonomie. Brazilië heeft onder het bewind van Bolsonaro herhaaldelijk de milieuwetenschap ter discussie gesteld, de bescherming van inheemse gebieden verzwakt en wetenschappelijke expertise over kwesties zoals klimaatverandering gemarginaliseerd. COVID-19 pandemieDit patroon is vooral in de Verenigde Staten onder de huidige regering sterk aanwezig. Vergelijkbaar met dat van andere wereldleiders. het bevorderen van autoritaire agenda's, the houding van de huidige regering De houding ten opzichte van intellectuelen, wetenschappers en docenten wordt door critici vaak afgeschilderd als een belichaming van een anti-rationele en anti-wetenschappelijke ethos binnen de context van opkomend wereldwijd autoritarisme. Cruciaal is dat, hoewel de democratische achteruitgang in de VS ongekend is, bijna een kwart van de landen in de wereld zich in een vergelijkbare situatie bevindt. ervaren een democratische "achteruitgang".. De achteruitgang van de democratie is onlosmakelijk verbonden met de afnemende wetenschappelijke vrijheid, en geen enkel land is daar immuun voor.
Onder de regering-Trump hebben de Verenigde Staten verwezen om klimaatverandering als een "hoax" te bestempelen en zich terug te trekken uit het Akkoord van Parijs. twee keer. Recenter, aanzienlijke bezuinigingen Deze maatregelen werden doorgevoerd bij belangrijke bronnen van publieke financiering voor wetenschappelijk onderzoek, waaronder de National Institutes of Health (NIH) en de National Science Foundation (NSF), en leidden tot de benoeming van politiek gelijkgestemde ideologen in leidinggevende posities. Honderden studies op gebieden zoals LGBTQ+-gezondheid, migratie, handicap, hiv/aids en gezondheidsverschillen zouden zijn stopgezet, beperkt of niet gefinancierd, waardoor wetenschappelijke trajecten, kennisproductie en individuele plannen, dromen en carrièrepaden worden verstoord, met name voor gemarginaliseerde jonge wetenschappers. Deze onderzoeksgebieden zijn naar verluidt doelwit geweest. via tools voor kunstmatige intelligentie die bepaalde trefwoorden identificeren, waaronder 'ras', 'vrouwen' en 'gezondheidsverschillen'. Critici stellen dat deze verschuivingen hebben de aloude operationele normen gewijzigd. van deze instellingen, met name door inspanningen gericht op het aanpakken van vermeende ideologische vooringenomenheid in onderzoek, waaronder kaders voor diversiteit, gelijkheid en inclusie (DEI).
De wetenschappelijke gemeenschap heeft op uiteenlopende manieren gereageerd, in een poging zich aan te passen aan nieuwe institutionele realiteiten, de continuïteit van onderzoek te waarborgen onder beperkte financiële omstandigheden, of over te stappen op alternatieve onderzoeksgebieden om laboratoria in stand te houden en promovendi en personeel te betalen. Deze situatie wordt verder gecompliceerd door de wijdverbreide afhankelijkheid van veel departementen en universiteiten in de VS van overheidssubsidies als enige bron voor salarissen van onderzoekers en operationele kosten die verband houden met onderzoek.
Temidden van de verwarring, uitputting en het risico op verlamming is het van cruciaal belang dat de wetenschappelijke gemeenschap zich niet schikt naar autoritaire beleidsmaatregelen. Onderzoekers kunnen bijvoorbeeld onder druk komen te staan om bepaalde onderzoeksgebieden op te geven, gemarginaliseerde bevolkingsgroepen uit te sluiten van onderzoeksprioriteiten, de taal die ze gebruiken om hun werk te beschrijven aan te passen of langdurige samenwerkingsverbanden met de gemeenschap te verbreken. In plaats daarvan zouden we de vragen moeten stellen die in een recent commentaar van Fisher et al. (2026): Hoe voer je ethisch verantwoord onderzoek uit in ethisch beperkte omgevingen? Hoe kunnen relaties en vertrouwen binnen de gemeenschap behouden blijven onder omstandigheden van institutionele instabiliteit? Hoe moeten onderzoekers omgaan met de morele dilemma's die ontstaan door beperkingen die hen belemmeren te doen wat zij ethisch juist achten?
Terwijl onderzoekers worstelen – vaak in isolement – om de eisen van de ethische commissie voor de bescherming van deelnemers te verzoenen met hun professionele doelen, waarden en verwachtingen, moeten we onszelf eraan herinneren dat wetenschappelijk onderzoek door de geschiedenis heen talloze gevaarlijke tijden heeft gekend. Zo zijn er bijvoorbeeld sinds het begin van de aidsepidemie angst en discriminatie geweest tegen homoseksuele mannen, mensen die drugs injecteren en mensen die naar de VS zijn geëmigreerd. vertraagde financiering voor HIV-onderzoekDe huidige crisis zal waarschijnlijk niet de laatste zijn. Cruciaal is dat de afnemende, maar nog steeds wereldwijde invloed van de VS autoritaire tendensen aanwakkert die de wetenschap in het buitenland ondermijnen. Deze dynamiek dwingt ons tot een wereldwijde confrontatie met de ethische uitdagingen van onderzoek onder autoritaire omstandigheden.
Deze veranderende omgeving brengt uitdagingen met zich mee voor zowel onderzoekers als gemeenschappen. Dit is met name relevant voor sociaalwetenschappers en volksgezondheidswetenschappers die de invloed van structurele ongelijkheden op sociaal en economisch gemarginaliseerde bevolkingsgroepen onderzoeken. Deze groepen zijn steeds kwetsbaarder voor epidemieën, economische crises, klimaatverandering en aanverwante rampen. Bezuinigingen bedreigen de continuïteit van langlopend onderzoek, wat het vertrouwen in de wetenschap van binnenuit ernstig ondermijnt. Met andere woorden, relevante leden van de gemeenschap verliezen het vertrouwen in grootschalige onderzoeken en studies en worden terughoudender om deel te nemen, wat op zijn beurt de betrouwbaarheid van de resultaten beïnvloedt.
Het plotseling wegvallen van financieringsstromen schaadt niet alleen wetenschappelijke ontdekkingen. Verstoringen in onderzoeksfinanciering kunnen jarenlange vertrouwensopbouw en samenwerking met maatschappelijke organisaties en de betrokkenheid bij kwetsbare of gemarginaliseerde bevolkingsgroepen in gevaar brengen. Voor maatschappelijke organisaties speelt onderzoeksfinanciering vaak een cruciale rol bij het in stand houden van essentiële diensten en belangenbehartiging. Veel van deze gemeenschappen staan vaak wantrouwend tegenover extractieve onderzoekspraktijken waarbij onderzoekers na de dataverzameling "verdwijnen". Een duurzame aanwezigheid en langdurige betrokkenheid zijn daarom van essentieel belang. essentieel voor het opbouwen en behouden van vertrouwen. Financiële compensatie Het wordt door deelnemers aan onderzoek vaak gezien als onderdeel van een eerlijke, wederzijdse overeenkomst, waarin kennis en geleefde ervaring op passende wijze worden gewaardeerd en erkend. Onderzoekers worden nu gedwongen hun eerdere toezeggingen aan de organisaties en bevolkingsgroepen die ze vaak hun hele carrière hebben ondersteund, te heroverwegen. Bij gebrek aan onderzoeksfinanciering moeten onderzoekers en gemeenschappen hun partnerschappen herdefiniëren en nieuwe mechanismen voor samenwerking en betrokkenheid vinden.
De risico's van zelfcensuur als reactie op de uitholling van financieringsstructuren vormen een uitdaging voor gevestigde modellen van preventie, behandeling en participatief onderzoek in de gemeenschap. Dit kan morele nood veroorzaken - De pijnlijke emotionele dissonantie Onderzoekers voelen zich belemmerd wanneer ze worden gehinderd in het bedrijven van wetenschappelijk onderzoek op manieren die zij moreel juist achten. Tegelijkertijd kan dit ook een kans bieden om te heroverwegen hoe partnerschappen worden gevormd en in stand gehouden onder beperkende omstandigheden. Betrokkenheid behouden wordt essentieel. Laagdrempelige, niet-resource-intensieve activiteiten, zoals behoefteanalyses of programma-evaluaties, kunnen helpen de samenwerking binnen de gemeenschap te behouden in onzekere tijden, en tegelijkertijd ruimte creëren voor een transparante dialoog over de verwachtingen ten aanzien van een voortgezet partnerschap.
Hernieuwde inzet voor maatschappelijke betrokkenheid kan op zijn beurt helpen onze problemen te verlichten. morele nood door goed wetenschappelijk onderzoek te doen of relaties met partners in de gemeenschap te onderhouden ondanks politieke obstakels. Fisher et al. (2026) Zoals is gesuggereerd, kunnen collectieve steun en solidariteit een krachtig tegengewicht vormen voor individuele gevoelens van wanhoop, schuld en zelfs woede. Het hernieuwen van onze samenwerking met partners in de gemeenschap kan ook de morele schade herstellen die alle betrokkenen hebben geleden bij het bevorderen van de gezondheid en het welzijn van alle leden van de samenleving. verplichting Dit zou ook een verdeling van de indirecte kosten moeten omvatten, die traditioneel ten goede zijn gekomen aan universiteiten en onderzoeksinstellingen, die financieel hebben geprofiteerd van overheids- of particuliere steun aan gemeenschapsgericht onderzoek.
Dit moment van crisis mag niet onbenut blijven. Integendeel, het kan worden gezien als een kans voor verzet, gekenmerkt door een hernieuwde toewijding aan wetenschappelijke ethiek. Dit vereist veerkracht van onderzoekers en instellingen, epistemische nederigheid en een openheid om te reflecteren op hoe onderzoeksprioriteiten worden gevormd. wiens behoeften centraal staan of gemarginaliseerd worden Tijdens dit proces richten we ons in ons onderzoek te vaak op individuele in plaats van systemische factoren, op interne validiteit in plaats van op de geleefde ervaringen van mensen, en op technologische of farmacologische innovaties in plaats van structurele of systemische interventies, terwijl we systemische belemmeringen onvoldoende aanpakken. Dit alles beperkt het succes van de wetenschap bij het verbeteren van de omstandigheden die we proberen te begrijpen.
In tijden waarin autoritaire regimes wetenschappelijk onderzoek proberen te beperken, moeten we deze momenten niet alleen zien als een bedreiging voor de wetenschappelijke vrijheid, maar ook als een uitnodiging om onze eigen aannames en aarzelingen te onderzoeken. Door samen met andere onderzoekers en gemeenschappen weerstand te bieden aan zowel door de overheid opgelegde beperkingen als de zelfopgelegde grenzen die ons ervan weerhouden systemisch onrecht aan te pakken, kunnen we de ethische integriteit en de maatschappelijke impact van onze wetenschap versterken. Elke innovatieve ontdekking die het leven verbetert van de meest kwetsbaren, bevestigt de waarden van waarheid, menselijke waardigheid en sociale rechtvaardigheid, ondanks pogingen om de wetenschap het zwijgen op te leggen, te politiseren of te bagatelliseren.
Foto door Khashayar Kouchpeydeh on Unsplash
DisclaimerDe informatie, meningen en aanbevelingen in onze gastblogs zijn afkomstig van de individuele auteurs en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs de waarden en overtuigingen van de International Science Council. Noch Fordham University, noch de University of Wisconsin-Madison is verantwoordelijk voor de geuite meningen.
Lees meer over: De VN pleit voor een alternatief voor het bbp – kan de sociale wetenschappen er een leveren? Lees meer over de benoeming van Sylvia Szabo tot nieuwe uitvoerend directeur van UHWB. Lees meer over de vraag waarom innovaties in de gezondheidszorg het mondiale Zuiden nog steeds niet bereiken. 